Tien jaar geleden stonden in de lijst van de 250 grootste bedrijven ter wereld acht Nederlandse bedrijven. Op dit moment hebben wij nog slechts twee bedrijven in de eerdergenoemde lijst staan!
Nederland was altijd een landingsplaats voor veel goederen en doorvoer naar het achterland. Die trend lijkt zich te keren. Hier produceren we om uitstoot te voorkomen, circulair ondernemen door hergebruik van grondstoffen en het verlagen van de afhankelijkheid van andere landen. Van oudsher heeft Nederland een uitstekende reputatie als maakland. Met een groot achterland als exportpotentieel een uitstekende uitgangspositie. Hoe zouden eerdere trends een impuls kunnen zijn voor een nieuwe glorieperiode als maakland? Zou de eenwording van Europa daaraan bij kunnen dragen? Gaat onze overheid een rol spelen door het faciliteren van investeringen in durfkapitaal?
Te beginnen met de eenwording van Europa. Feit is dat Europese landen elkaar nodig hebben, dat is onmiskenbaar. Gezien de recente ontwikkelingen moet hierbij wel de nadruk liggen op een gezamenlijke Europese defensie en de noodzaak deze een afschrikwekkende uitstraling te geven. Dus stoppen met die linkse (EU) terreur. Misplaatste intellectuele en elitaire uitstraling, klimaat drammen en miskenning van ‘de eigen bevolking’, hebben de strijd van het proletariaat vervangen.
Zeg niets over holebi’s, transgenders, moslims, personen van kleur, of een jankende Ali B., want dan ben je extreemrechts. Gelukkig is er nog een democratie waarin de kiezer bepaalt, maar toch blijf ik angstig wat komende generaties te wachten staat. Een heilstaat naar Iraans voorbeeld moet voor ieder weldenkend mens toch een verschrikking zijn.
Dan nationaal. Zal ons kikkerlandje in de toekomst een rol van betekenis kunnen blijven spelen op het wereldtoneel? Op basis van de huidige maatstaven wel als narcoticastaat! Maar worden we straks voor vol aangezien als een innovatieve, vindingrijke natie, waarin de overheid de ondernemer stimuleert omdat in de toekomst verandering de enige constante factor zal zijn?
Laten we maar hopen dat toekomstige bestuurders inzien dat er minder betutteld moet worden. Geld wordt achteloos over de balk gegooid en menig slachtoffergroep staat lekker te graaien in de subsidiepot. De vraag wie betaalt, daar staat geen enkel slachtoffer bij stil. De overtreffende trap werd hierbij toch wel bereikt door prinses Laurentien. Kennelijk beseft deze dame in het geheel niet dat geld pas uitgegeven kan worden wanneer het is ontvangen. Zij heeft geen slapeloze nachten als ze de lonen of de btw niet tijdig kan betalen. Nee, zij stuurt haar rekening naar de schatkist. En wie betaalt de schatkist, nou Laurentien, met je levenslange wachtgeldregeling heb je daarvan geen besef, laat staan er ooit iets over gehoord of gezien.
Jan Willem van de Stouwe is sinds begin jaren 90 werkzaam in de fiscale adviespraktijk.
| Page 28 | Page 32 |