Duurzaamheid is deze keer het thema van uw favoriete glossy. Je hoeft het alleen maar te noemen en iedereen knikt begrijpend, alsof we hebben afgesproken dat niemand doorvraagt. Duurzaamheid: je zegt het om aan te geven dat je een goed mens bent. In Nederland zijn we er dol op. We praten erover alsof we wereldkampioen groen leven zijn, terwijl we op internationale ranglijstjes ver naar beneden moeten scrollen tot we onszelf tegenkomen. Maar geen zorgen: we scheiden wel ons afval en drinken uit kartonnen rietjes. Duurzaamheid passeert tijdens gesprekken en in tijdschriftjes vaak even de revue, netjes tussen wijn, vakanties, mode, auto’s en vastgoed in. “Dit is een duurzame wijn.” Wat dat precies betekent weet niemand, maar hij kost meer, dus het zal wel kloppen. Kledingmerken zijn ook allemaal duurzaam tegenwoordig. Tenminste, dat staat op het label. In hele mooie letters. Dat ze elk seizoen volop nieuwe collecties uitspugen, is vast onderdeel van een groot en groen en onbegrepen masterplan. En dan de dooddoener: “Alle kleine beetjes helpen”. Ammehoela! Het is geen ethiek meer, maar een accessoire. Je draagt het bij voorkeur nonchalant, niet te opvallend. Het mag vooral geen pijn doen. Je leven blijft gewoon hetzelfde, maar je geeft je er een moreel schouderklopje bij. Duurzaamheid is zo omgevormd dat het een rechtvaardiging is geworden om alles te blijven doen wat je toch al deed. Ja, maar anders zou het betekenen dat we echt iets moeten veranderen. En dat is nou weer niet erg duurzaam voor onze luxe en verwende levensstijl. Als de overheid, het enige orgaan dat ons naast natuurrampen een beetje tot de orde kan roepen, dat ook daadwerkelijk doet, dan is het huis te klein. Neem nou een zero-emissiezone. Wat een gezeik! Ondernemers zou de nek omgedraaid worden. Die hadden dit al 10 jaar en twee bestelbussen geleden kunnen zien aankomen, maar deden niks. De gemeente zelf doet weer niks aan die oude stink-binnenvaart die door het centrum gaat. Maar goed. Ik schrijf dit ook maar vanuit mijn grote huis, met de verwarming hoog en met niks te klagen. Eerlijk gezegd weet ik het ook niet meer. Na ons de zondvloed.
| Page 62 | Page 67 |